آیا «هُ» در آیه شریفه ضمیر است و مرجعی دارد؟ یا یک حقیقت است؟ این کلمه «هُ» مرفوع است چناچه اشباع شود «هُو» می‌شود. شاید رهزن باشد که «هُ» ضمیر است لکن اشکال آن است در سوره مبارکه قدر مرجعی برای این ضمیر وجود ندارد بنابراین نمی‌توان آن را ضمیر تلقی کرد. با اندکی تامل و درنگ به ذهن می‌رسد کلمه «هُ» یک حقیقت است و آن حقیقت همانا مطلق هستی است بنابراین معنی آیه شریفه می‌شود: ما همانا مطلق هستی فرود آوردیم.

از امام صادق(ع) نقل شده، رسول خدا(ص) به امیرالمومنین(ع) فرمود: ای اباالحسن ماه رمضان رسیده پس دعایت را قبل از افطار قرار بده زیرا جبرئیل سوی من آمد و گفت هر کس این دعا را قبل از افطار بخواند خدای تعالی دعای وی را جواب دهد و روزه و نماز او را بپذیرد و او را بیامرزد و غم و اندوه و گرفتاری وی را بگشاید و حوائجش را براورده کند، درخواستش را به نتیجه رساند و کار وی را با پیامبران و صدیقین بالا برد، روز قیامت چهره او روشن تر از ماه شب چهارده باشد. گفتم چیست آن دعا فرمود:

کرامت انسان در تفسیر بیان السعاده

در تفسیر «بیان السعادة» در شرح و  بیان آیه کریمه فوق این چنین است:

 

«وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَني‏ آدَمَ وَ حَمَلْناهُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ وَ فَضَّلْناهُمْ عَلى‏ كَثيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنا تَفْضيلاً»، اسراء/70

 

«وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ»‏ بحسب ذواتهم لانّا خلقناهم على صورتنا و لا كرامة فوقه فجعلناهم ذوي سعة و مراتب في الوجود و أعطيناهم الاحاطة قوّة أو فعلا بكلّ الأشياء، و جعلنا كلّا منهم حيّا عالما سميعا بصيرا مدركا متكلّما مريدا إذا أراد شيئا ان يقول له كن فيكون بالنّسبة الى مخلوقاته الذّهنيّة و آلاته و قواه النّفسيّة أو بالنّسبة الى جميع الموجودات حين استكماله بقوّة المتابعة. ( تفسير بيان السعادة فى مقامات العبادة    ج‏2    ص448)

 

ترجمه: هر آینه ما فرزندان آدم را به لحاظ ذوات آنان تکریم نمودیم زیرا آنان را مطابق صورت خودمان آفریدیم و کرامتی بالاتر از این نوع خلقت

جمعه , ۲۴ آذر ۱۳۹۶
29 ربيع الأول 1439
15 December 2017

ورود به حساب کاربری

پربازدیدترین مطالب